Jak dobrać najlepszą ekspozycję

Matryca cyfrowego aparatu fotograficznego nie ma tak dużej dynamiki jak oko ludzkie. Z tego powodu nie jest możliwe uzyskanie obrazu "idealnie" naświetlonego. Pomijajac fotografowanie wyjątkowo równo oświetlonych obiektów, np. zielonej łąki ale bez nieba w kadrze, to zawsze będziemy mieli fragmenty sytuację, że coś tam na zdjeciu będzie zbyt jasne, a coś innego zbyt ciemne. Wiemy, że "lekarstwem" na to jest technika HDR opisana także w rozdziale HDR z jednego pliku ale są to techniki dla nieco bardziej zaawansowanych fotoamatorów dysponujących komputerem i umiejących się posługiwać się odpowiednimi programami, np. Photomatix.

Jak osiągnąć możliwie najlepsze naświetlenie na jednym kadrze? Należy przestrzegać bardzo ważnej reguły:

Z obszarów prześwietlonych kadru nic już nie da się odzyskać ale z obszarów niedoświetlonych prawie zawsze można jeszcze coś "wyłowić".

Z takiej informacji wynika bardzo praktyczna wskazówka dla fotografa.

Tak dobrać sposób pomiaru światła by na zdjęciu nie było "białych plam", czyli miejsc całkowicie prześwietlonych.

W przypadku fotografowania scen o bardzo zróżnicowanej jasności ustawiamymy w aparacie punktowy tryb pomiaru ekspozycji. W większości fotograficznych aparatów cyfrowych "punkt" pomiaru, to środek kadru o powierzchni około 4% do 6% całej jego powierzchni. Jedna z prostszych procedur uniknięcia prześwietlenia jakiegoś obszaru polega na:

mając wybrany punktowy tryb pomiaru światła skierowujemy aparat tak, by najjaśniejszy obszar fotografowanej sceny znalazł się wśrodku,
wciskamy delikatnie przycisk spustu do połowy, co pwoduje ustawienie i zablokowania ostrości i ekspozycji,
trzymając spust wciśnięty do połowy wycelowujemy aparat tak, by w kadrze znalazło się to, co chcemy uwiecznić,
naciskamu spust do końca, czyli zapisujemy widoczny na monitorze oabraz.

Metody takiej nie możemy zastosować jeżeli ten najjaśnieszy punkt to biała chmurka, a nie daj Boże słońce. Musimy też zwrócić uwagę, by ten obszar dla którego zmierzymy ekspozycję i ostrośc nie był w zupełnie innej odlegości niż reszta fotografowanych obiektów. Wprawdzie cyfrowe aparaty kompaktowe mają bardzo dużą głębię ostrości ale przy fotografowaniu z długą ogniskową (teleobiektyw) staje się ona znacznie mniejsza i w efekcie możemy mieć na zdjęciu nieostre obszary nas interesujące, bo ostrość ustawiliśmy na najajśniejszy punkt ale wcale nie musiał to być najważniejszy dla zdjęcia element. Opisana powyżej metoda jest dośc ryzykowna przy bardzo dużej różnicy jasności poszczególnych elementów fotografowanej sceny.

Bezpieczniej jest psotąpić tak:

Ustawiamy tryb pomiaru światła na centralnie ważony
ustawiamy aparat tak, by najjaśniejszy obszar sceny był w środku monitora,
wciskamy spust migawki do połowy,
przytrzymując spust w tej pozycji przesuwamy aparat tak, by mieć w kadrze pożądaną przez nas scenę,
wciskamy spust do końca, czyli wykonujemy zdjęcie.

Metoda pozornie identyczna do poprzedniej, z pomiarem punktowym ekspozycji, ale w tym przypadku program pomiaru uwzględnia, obok centrum kadru, rónież obaszary na jego obrzeżach. Największą wagę przywiązuje do centrum kadru ale nie jest to JEDYNY obszar pomiaru, dlatego prawdopodobieństwo uzyskania zdjęcia całkiem ciemnego, poza centrum, jest dużo mniejsze.

Obie metody możemy stosować, jeżeli mamy aparat z wymoenionymi tu trybami pomiaru światła. Robiąc zdjęcia najprostzsym kompaktem typu "wyceluj i pstrykaj" musimy zdać się na program sterujący naszym aparatem.

Używasz Facebooku'a? Kliknij "lubię to", będziesz dostawał informacje o nowościach na naszym serwisie.